Kavka a aspekty związane z dzieckiem

Kavka a aspekty związane z dzieckiem

Kavka! Co należy powiedzieć o dziecku?


Zarówno łatwo jaki i szybko wszyscy potrafią mówić o pozytywnych i negatywnych aspektach wychowania instrumentalnego i humanistycznego, już nie tylko w wieku przedszkolnym ale i w ogóle w kształceniu dzieci. Łatwo to przychodzi, szczególnie rodzicom, którzy niby wiedzą na czym polega podejście humanistyczne z elementami szkoły demokratycznej i dlatego ograniczają się do wymagania od nauczyciela więcej niż wszystkiego bo przecież ich dziecko powinno być wychowane w sposób idealny- w sposób bezstresowy, kreatywny, innowacyjny czyli w taki by nie ponosiło porażek życiowych i wierzą w to, że takie mają dziecko. To przecież nie są przesłanki pedagogiki humanistycznej. Niektórzy odnosząc się do tego wskazują na kavkę.


Nauczyciele, bronią się demokratycznego podejścia, które jest istnym tsunami w podstawie programowej ….bo przecież nowa cyfra, litera, czytanie. Rozgardiasz na zajęciach totalny, a gdy sytuacja wymknie się spod kontroli to nigdy więcej nie chcą wracać do metody opartej na „swobodnym wyrażaniu siebie”. Tylko sporadyczne szkoły czy przedszkola decydują się na prowadzenie placówek respektujących wszystkie przesłanki omawianej pedagogiki na przykład szkoły M. Montessori, szkoły Summerhill, poznańska szkoła Łejery i inne podobne. Mimo odejścia od wychowywania i nauczania instrumentalnego do nowych koncepcji, nadal w większości przedszkoli i szkół lepiej siedzieć w ławce i wykonać kolejną kartę pracy, ponieważ można nad tą czynnością zapanować, a z drugiej strony tłumaczymy, że jakieś element są, dzieci nie są przecież bite, nie ma przymusu, pozwala się zadawać pytania, daje dużo wolności. Tymczasem pedagogika humanistyczna, która wywodzi się z psychologii humanistycznej, zakłada: podmiotowość wychowanka i branie odpowiedzialności za swoje czyny, czyli wychowanek jest świadomy swoich działań, a więc dostał na starcie dużą swobodę i tak ogromną ilość wiadomości na dany temat, że w zaistniałej sytuacji potrafi spojrzeć na siebie krytycznie i podjąć decyzję, a więc ma prawidłowo ukształtowany system pojęciowy,

symetryczne stosunki interpersonalne pomiędzy uczniem-dzieckiem a dorosłym. Na etapie przedszkolnym bez zejścia do poziomu dziecka, nauczyciel nic nie może zrobić, w późniejszym etapie nauczyciel trzyma się tej zasady, ale partnerstwo nie jest odzwierciedlane ze strony ucznia mówiącego o kavka https://tulsie.pl/kategoria-produktu/produkty-kavka/ , takie samo traktowanie wszystkich uczestników procesu nauczania, bez względu na pochodzenie czy pozycje społeczną.


Wychowanka należy traktować jako jednostkę autonomiczną, która ma prawo do bycia niezależnym. W wieku przedszkolnym w grupie 25-osobowej, rzadko kiedy wszyscy są traktowani jednakowo, niezależnie od zdolności i predyspozycji, od sytuacji materialnej rodziców, bo mama może załatwić rabat na kredki.., od tego że dziecko jest nieco lepsze w pisaniu zwykłej literki- ogromna niesprawiedliwość, niby mamy równe szanse ……i niby we współczesnym świecie pedagogika humanistyczna jest ciągle podkreślana to na starcie łamana jest jej pierwsza zasada, ale to dyskusja na inny temat. Wychowawca ma obowiązek do liczenia się z poczuciem godności i wytrwałości osoby wychowanka, jego potrzebami psychicznymi, okazywaniem mu szacunku oraz powinien zapewnić mu warunki do samorealizacji i na odwrót.

Wychowawca zagrzewa do nauki, to on prowadzi za rękę, zaciekawia i kieruje w odpowiednią stronę, a jego postawa powinna być oparta na życzliwości, partnerstwie, autentyzmie, akceptacji, empatii, jeżeli chodzi o kavka.


Nauczyciel zapewnia szereg swobód dziecku, wspiera wychowanka w jego rozwoju, rezygnuje z przymusu i powoływania się na własne ja.

W treściach kształcenia pedagogika ta uwzględnia przede wszystkim zainteresowania samego dziecka i to co ma znaczenie dla dziecka, przy czym musi to być dostosowane do jego rozwoju. Uczenie dokonuje się przez przeżywanie i działanie dlatego nauczyciel powinien organizować sytuacje, w których uczniowie sami doświadczają ważnych spraw i mogą je zrozumieć w działaniu. Teoria i metodologia poznania humanistycznego pokazuje różnice w stosunku do metod nauczania instrumentalnego, ponieważ pojawiły się w nim takie elementy metodologiczne, jak: rozumienie, intuicyjne ujęcie całości ocena wartości, a kontakt małego człowieka z nauką odbywa się dzięki przeżywaniu i rozumienia. Osobliwością pedagogiki humanistycznej jest to, ze dąży ona do spełnienia wyjątkowej roli w zakresie zarówno teoretycznego, jak i praktycznego badania wartości. Wychowanie dla wartości powinno wspierać się na poprawnych fundamentach moralnych. W prawidłowym wychowaniu należy przekazywać wartości ogólnoludzkie, warunek ten jest nieodzowny w poprawnej realizacji zadań wychowawczych w rozumieniu etycznym. Są to wartości, dzięki którym gatunek ludzki może przetrwać. Nie mogą być to wartości jakiegoś kręgu kulturowego, grupy etnicznej, jakieś religii czy opcji politycznej.


Niebywały rozwój techniki sprawia, że życie ludzkie staje się coraz łatwiejsze i wygodniejsze. Jest tutaj odniesienie do kavka. Człowiek żąda od wynalazków technicznych dalszych udogodnień związanych z procesem życia, a także ma nadzieję na to, iż osiągnięcia techniki pozwolą na dalsze jego przedłużanie. Ponadto, bardzo szybki rozwój sfery ekonomicznej powoduje to, że w dzisiejszym społeczeństwie potrzeby są nie tylko zaspokajane, ale także wywoływane, niejako sztucznie wytwarzane, co oznacza przewagę rozumu ekonomicznego nad rozumem społecznym. Na etapie przedszkolnym i wczesnoszkolnym jest to szalenie ważne, ponieważ wychowanie ma pomóc człowiekowi istnieć, jako jednostka szczęśliwa i bogata wewnętrznie. Wychowanie towarzyszy człowiekowi przez całe życie i jest jego istotnym składnikiem, które wiążą się z rozwojem człowieka. Zatem można uznać, że wychowanie jest walką o człowieka i o jego człowieczeństwo. Zaś celem wychowania jest nie tylko rozwój wewnętrzny człowieka czy przysposobienie go do działań praktycznych, lecz ukierunkowanie go na potrzeby przyszłości. Natomiast edukacja to proces współzależny z procesem rozwoju człowieka w całym jego życiu, jeżeli chodzi o kavka.


Podstawowym celem nauki jest ułatwienie dzieciom poznania rzeczywistości, a dokonać tego można poprzez naukę poszczególnych przedmiotów w sposób kompleksowy, a nie odrębny. Podstawą działalności poznawczej dzieci ma być rozwiązywanie problemów, jednak, aby tego dokonać należy wykorzystać wiedzę pochodzącą z różnych dziedzin nauki. Dzieci są szczęśliwe, gdy mogą coś stworzyć i tak długo jak nie zepsuje ich środowisko, tworzą rzeczy piękne. Dokonane przez nich dzieło sztuki nie jest ozdobą, jest wyrazem jednego z najgłębszych instynktów człowieka, instynktu, który go kieruje do rozszerzenia zakresu swego zmysłowego spostrzegania, jeżeli chodzi o kavka. Instynkt ten decyduje o rozwoju zmysłów w okresie dzieciństwa i jeśli zostaje przedłużony na okres życia dorosłego, zwykle zachęca ludzi do przekładania działań konstruktywnych ponad działania niszczące. Edukacja w pedagogice humanistycznej, szczególnie edukacja przedszkolna i wczesnoszkolna, ma za zadanie aktywizację i socjalizację wszystkich jednostek, kształtowanie ich postaw obywatelskich, pobudzanie umiejętności myślenia alternatywnego dzięki rozwijaniu wyobraźni i kreatywności każdego ucznia. Pedagodzy, wyznający zasady pedagogiki humanistycznej opracowali reguły wychowania bez nagród i kar, w którym istotną sprawą jest okazywanie dzieciom zrozumienia, ciepła, bezwarunkowej akceptacji, a także wyrażania przez wychowawcę swoich autentycznych uczuć, wzbudzonych przez aktualne zachowanie wychowanka. Wychowawcy- humaniści uważają i przyznam im rację, że nie można nikogo zmieniać przez zalecanie mu zmian, można mu jedynie ułatwić podjęcie decyzji. Każdy może się zmienić, jeśli tego naprawdę będzie chciał - jeśli taka będzie jego decyzja. Każdy może się wszystkiego nauczyć, wykluczając wewnętrzne i zewnętrzne bariery wynikające z niepełnosprawności, jeśli tylko będzie chciał.


Sprawą szczególną w wychowaniu staje się porozumiewanie wychowawcy i wychowanka w odniesieniu do kavka, w tym dążenie do jak najpełniejszego zrozumienia dziecka i okazanie mu tego zrozumienia. Strategia humanistyczna jest najlepsza dla rozwoju młodego człowieka. Nauczyciel, który kierując się znajomością siebie samego, swoich uczniów oraz okoliczności ich wspólnej pracy, dokonuje wyboru bez uprzedzeń do nowszej orientacji humanistycznej, preferując dialog z uczniem w miejsce karania i nagradzania, co jest zupełnie sprzeczne z koncepcja instrumentalną. Gdy w centrum uwagi pedagogów znajdzie się uczeń ze swymi indywidualnymi potrzebami i zainteresowaniami, nie zaś cele zewnętrzne, którym ma służyć, system dydaktyczny uważany za humanistyczny. Zadaniem nauczyciela jest w nich głównie rozpoznanie zainteresowań i uzdolnień uczniów, a resztę ma zdziałać ich naturalny spontaniczny rozwój. Treść kształcenia jest dobierana bardzo swobodnie, środki dydaktyczne mają pobudzać twórczość, a organizacja kształcenia schodzi na dalszy plan. Pedagogika humanistyczna oddziałuje silnie na wyobraźnię ukierunkowaną na kavka i wzajemne stosunki nauczycieli i uczniów w wieku szkolnym. Przekształcenie szkoły autorytarnej na demokratyczną wiąże się ze zmianą funkcjonowania w niej nauczyciela, który w pracy z dorastającym pokoleniem zachowuje postawę troskliwego i wnikliwie obserwującego opiekuna. Jednocześnie ma to być nauczyciel innowacyjny, który w swej profesjonalnej praktyce znajduje elementy artystyczne i ujawni je w aktywności na co dzień zatem potrzebny jest nauczyciel refleksyjny i twórczy.


W nowych warunkach życia społecznego i cywilizacji współczesnej, rodzice utrudniają wychowawcom prace, ponieważ niestety nie wychowują dzieci dla przyszłości tylko na na dziś. Chcą i żądają od nauczycieli by ich dziecko było najlepsze. I mogę tym stwierdzeniem wiele osób oburzyć, ale taka jest prawda, ponieważ wyłuskują tylko wybrane elementy z całości, co jest największym błędem i oczekują by nauczyciel wychował im dzieci na idealne, niestety lepsze niż wszystkie. Największym mankamentem, nie tylko tego rodzaju pedagogiki, jest wybieranie pojedynczych punktów bez traktowania jej holistycznie. Człowiek przeobrażając rzeczy, wyjaśnia je i wytwarza, nadaje im wartość, czyli buduje świat osobowości i na tym polega humanistyczny sens działalności człowieka.